Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

Zaterdagochtend naar de bakker!

Ik was iets langer in bed blijven liggen dan normaal. Op zaterdag ben ik meestal om 9u al uit de veren maar vandaag werd het 10 uur. Prima, want het enige wat ik vanochtend hoef te doen is een paar broodjes halen.


Nou, dat had ik dus beter moeten plannen. Zaterdagochtend is het bij de bakker een soort sociale ontmoetingsplaats. Voor en in de winkel staan groepje mensen die het schijnbaar een heerlijk uitje vinden om op zaterdag brood te gaan halen. Moeder en vaders die hun kinderen vooral lekker los laten gaan in de winkel en bejaarden die dit moment gebruiken om uit hun sociaal isolement te breken. Je komt binnen en iedereen kijkt je aan met zo’n blik hé gezellig kom er bij. Nou daar hebben ze bij mij de verkeerde aan want ik doe boodschappen om mijn voorraad weer op peil te brengen ne niet om eens gezellig met buurtbewoners te ouwehoeren.

Uiteraard moet je vanwege de drukte een nummert trekken en inderdaad, nummer 38 wordt omgeroepen maar die is er blijkbaar niet. Eindelijk wordt mijn nummer, 42 omgeroepen en op het moment dat ik duidelijk maak dat ik aan de beurt ben hoor ik achter me: “Halo, ik heb 38”! Op dat moment, ik heb me natuurlijk al aardig lopen ergeren aan al dat getut, kan ik zo’n persoon wel wat aandoen. Maar, vooral rustig blijven en niets zeggen, is het motto.

BroodjeDan eindelijk mag je bestellen. Je denkt, 11 uur, de winkel moet nog de hele dag dus je kan nog kopen wat je wil. “Doe mij maar 4 tijgerbolletjes” zeg ik dus enthousiast. “Sorry meneer maar we hebben geen tijgerbolletjes meer”! “Ehhh, die dan maar pistoletjes”.

“Die hebben we ook niet meer, dit zijn de enige harde broodjes die we nog hebben” en ze wijst naar drie harde witte broodjes met één of ander zaad erop. “Doe die dan maar”, je hebt geen andere keus want blijkbaar heeft deze bakkerij geen idee hoeveel klanten ze mogen verwachten en uiteraard willen ze over het weekend niet overhouden. Waarschijnlijk slim ondernemerschap van deze bakker maar ik ben er klaar mee. Volgende week gewoon maar weer mijn broodjes bij de supermarkt.

Tot slot, ik was de fiets, dus ik vroeg aan het winkelmeisje van 17 jaar ofzo: “heb je misschien voor mij ook een plastic tasje?” “Ja hoor meneer, dat kost 25 cent”.

“Doe maar” zei ik en ik ben weggegaan met de absolute, dringende belofte aan mijzelf om nooit, maar dan ook echt nooit meer op zaterdagochtend naar de bakker te gaan.

IMG_1727